W dniach 21-24.06.2010 roku Zarząd Wojewódzki w Opolu zorganizował 
wycieczkę na Słowację  dla 35 emerytów i rencistów. 
Zwiedzano zabytki po słowackiej stronie Tatr:
- 21.06.2010 r. - Orawski Zamek i okolice
- 22.06.2010 r. - Levoca - kościół Św. Jakuba, rynek miejski, Ratusz, 
Wzgórze Mariańskie z  Bazyliką Marii Panny, gdzie w 1995 roku Bazylika była 
jednym z celów wizyty Ojca Św.Jana  Pawła II na Słowacji
- 23.06.2010 r. - Stary Smokowiec, Tatrzańską Łomnicę, Spisską Sobotę
- 24.06.2010 r.-Najpiękniejsza jaskinia na Słowacji - Demianowska Jaskinia Wolności, 
a w drodze  powrotnej zwiedzano Browar w Żywcu.
Uczestnicy wycieczki zakwaterowani byli w Popradzie. 
W godzinach popołudniowych, uczestnicy  korzystali z atrakcji raju wodnego 
w Agua City w Popradzie  Były tam kryte i odkryte baseny  wypełnione ciepłą 
wodą geotermalną,  w tym 50  metrowy basen olimpijski.
  
   
          
  

W dniu 17 czerwca 2010 odbyło się posiedzenie Prezydium Społecznego Komitetu Fundacji Sztandaru dla

ZW ZEiRPoż RP w Opolu.

W posiedzeniu uczestniczył Opolski Komendant Wojewódzki PSP st.bryg. Karol Stępień oraz członkowie

Prezydium ZW ZEiRPoż. RP w Opolu.

Omówiono wiele istotnych spraw w tym:

1. Wykonane dotychczas działania,
2. Uruchomienie konta dla SKFSzdZW w Opolu,
3. Przyjęcie wzorów pism do potencjalnych sponsorów przedsięwzięcia,
4. Omówiono zaproponowaną symbolikę na sztandarze w powiązaniu z Uchwałą 2/2000 ZG ZEiRPoż RP,
5. Sprawy inne związane z bieżącą działalnością ZW, w tym wykonane dotychczas działania na rzecz

osób  pokrzywdzonych przez powódź spośród emerytów i rencistów pożarnictwa w woj. opolskim.

Niniejszym informujemy w imieniu organizatorów wycieczki- SZLAKIEM KRÓLEWSKICH

REZYDENCJI czyli wycieczka do POCZDAMU, BERLINA I DREZNA, że planowana

w terminie 30.06-03.07.2010 wycieczka została odwołana.

Przyczyną odwołania wycieczki jest rezygnacja wielu osób z powodu powodzi.

Przepraszamy! 

W dniu 31 maja br Koła ZEiRPoż RP przy KM PSP Opole i KW PSP Opole zorganizowały uroczyste spotkanie z okazji Dnia Strażaka

Panowie Komendanci Wojewódzki i Miejski PSP w złożyli życzenia powodzenia i zdrowia dla emerytów i rencistów pożarnictwa.

Opolski Komendant Wojewódzki PSP wręczył nadane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Odznaki Złotą, Srebrne i Brązowe

Zasłużony dla ochrony p.poż. dla zasłużonych działaczy naszego związku.

Autor zdjęć- Raszard Kraus

Dziękujemy.

Poniżej podajemy link do strony internetowej - "ratownictwo opole" gdzie została umieszczona relacja z Dnia strażaka w KP PSP Krapkowice.

http://ratownictwo.opole.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2815&Itemid=1

Izba Tradycji-poświęcona!

Będąc jeszcze w służbie w latach 90-tych z mozołem przy pomocy kilku strażaków

w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w Nysie utworzyliśmy Izbę Pamięci, która funkcjonowała

do schyłku minionego tysiąclecia.

Niestety po moim odejściu na emeryturę lekkomyślną decyzją zlikwidowano ten zakątek zadumy

i pamięci o dokonaniach naszych poprzedników. Dopiero rok bieżący-rok jubileuszu 60-lecia

powołania państwowych organów ochrony przeciwpożarowej dał impuls do ponownego odtworzenia

Izby Tradycji w KP PSP w Nysie. Na prośbę Komendanta Powiatowego PSP

bryg. Marka Makówki zgodziłem się opracować koncepcję i kierować realizacją projektu.

Swój zamysł aranżacji pomieszczenia, inwentaryzację pamiątek, przygotowanie dokumentów

historycznych i ekspozycji realizowałem przez blisko półtora miesiąca, przy pomocy kilku strażaków

JRG w Nysie. Podczas uroczystości z okazji Dnia Strażaka w dniu 11 maja przy udziale licznych

gości dokonano otwarcia i poświęcenia Izby Tradycji w KP PSP w Nysie.

Swój trud włożony w odtworzenie tego miejsca pamięci zadedykowałem koleżankom i kolegom

z lat wspólnej służby oraz nieodżałowanej pamięci naszym zacnym poprzednikom. Ich wierna

i częstokroć heroiczna służba dla bezpieczeństwa współobywateli, stworzenie podwalin dzisiejszej

nowoczesnej formacji jest tego należna.

Aranżację ekspozycji oparłem na szkielecie dekoracji utworzonej z trzech od zawsze podstawowych

atrybutów strażaków jakimi są: „drabiny, liny, bosaki”. Zbiory różnych sprzętów pożarniczych

stanowią uzupełnienie części dokumentalnej tworząc nastrój minionych lat. Są eksponowane stare

mundury strażackie, elementy uzbrojenia strażaków, przedmioty ochrony osobistej, armatura

wodno-pianowa. Najbardziej atrakcyjny i bogaty zbiór stanowią czapki strażackie oraz

historyczne hełmy. Są okazałe figury Św. Floriana, pokaźny zbiór medali i odznak strażackich, zabytkowe

sztandary ZSP w Nysie i Paczkowie, zbiór oryginalnych filmów dokumentalnych z ważnych

wydarzeń, stare wydawnictwa pożarnicze i inne cenne pamiątki historyczne.

Zasadniczymi blokami tematycznymi odzwierciedlającymi historię ochrony przeciwpożarowej

Ziemi Nyskiej są zbiory wybranych fotografii eksponowanych na tablicach i stołach oraz w albumach.

Bloki te dotyczą kolejno: Miejskiej Zawodowej Straży Pożarnej, Komendy Rejonowej Straży Pożarnych,

Komendy Powiatowej Straży Pożarnych, Podoficerskiej Szkoły Pożarniczej Nr 1, Filii Wojewódzkiego

Ośrodka Szkolenia Pożarniczego, Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych reprezentujących

Ziemię Nyską na arenie krajowej i międzynarodowej oraz Zakładowych Ochotniczych Straży Pożarnych

dwóch byłych największych firm-Zakładów Urządzeń Przemysłowych i Zakładu Samochodów Dostawczych

w Nysie. Są też tablice i ekspozycje przedstawiające zasłużonych strażaków oraz byłych nyskich komendantów straży.

Ufam, że następcy nasi w służbie będą gorliwie czerpać z historii utrwalonej w oddanej do ich dyspozycji

Izbie Tradycji, będą dumni z dokonań swoich poprzedników oraz zechcą ochoczo pielęgnować

tradycję im przekazaną, jak też pomnażać chlubny dorobek licznych pokoleń strażaków nyskich.

bryg.w st. spocz.Jan Boćwiński

W dniu 15 maja 2010 roku na akwenie w miejscowości Strzeleczki, pow. Krapkowice odbyły się

III Mistrzostwa Województwa Opolskiego Emerytów i Rencistów Pożarnictwa

w Wędkarstwie Spławikowym i Gruntowym.

W Mistrzostwach uczestniczyło 18 zawodników w tym 3 zaproszonych członków Koła nr 5

w Krapkowicach ze Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Policyjnych. W czasie zawodów złowiono łącznie 14 kg ryb.
W wyniku sportowej rywalizacji, Komisja Sędziowska ustaliła klasyfikację:
I miejsce - Kol.Roman Kata ze SEiRPolicji Koło Nr 5 Krapkowice / 3,00 kg /
II miejsce - Kol. Piotr Gramala ze ZEiRPożRP Koło Nr 5 Krapkowice / 2,50 kg /
III miejsce - Kol. Ryszard Indra ze ZEiRPożRP Koło Nr 9 Prudnik / 2.30 kg /
IV miejsce - Kol. Ludwik Weber ze ZEiRPożRP Koło Nr 8 Opole / 2,00 kg/
V miejsca i dalsze - złowiono mniej niż 2,00 kg ryb
Wszyscy uczestnicy otrzymali dyplomy a Koledzy, którzy zajęli 1,2 i 3 miejsce puchary.
Po zakończeniu oficjalnych Mistrzostw zorganizowano piknik.

Wyciąg z pisma Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 
30 kwietnia br wysłanego do KG PSP, wszystkich KW PSP,Szkół PSP 
oraz KM/KP PSP woj. opolskiego.



 
Uprzejmie informuję, że w dniach 2-4 września 2010 r. w KP PSP Kluczbork 
Opolski Komendant Wojewódzki PSP planuje organizację Turnieju Oldbojów 
Sportu Pożarniczego w konkurencji-wspinanie przy użyciu drabiny hakowej. 
Warunkiem uczestnictwa jest ukończenie 40-go roku życia 
(rocznik 1970 i starsi) z możliwością startu czynnych strażaków 
PSP i emerytów PSP. W zależności od ilości zgłoszeń zawodników 
organizator może określić grupy wiekowe i ograniczyć ilości zgłoszeń 
z danej komendy/szkoły... 
Osobą wyznaczoną do kontaktu w KW PSP Opole jest 
st. kpt. Andrzej Kobienia tel. 604 952862 
w KP PSP Kluczbork st. kpt. Wojciech Kieszczynski tel 602 412124.....
…..Turniej organizowany jest przez Opolskiego Komendanta 
Wojewódzkiego PSP pod patronatem Zarządu Wojewódzkiego 
Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP woj. opolskiego.

W dniu 9 maja br odbyła się 14-ta Pielgrzymka Opolskich Strażaków na Górę Św. Anny.

W pielgrzymce  wzięło udział ok. 1600 strażaków z OSP i PSP w tym ok. 140 pocztów sztandarowych.

Byli również strażacy z woj. ościennych oraz 3 delegacje strażaków z Republiki Czeskiej w tym 2 delegacje ze sztandarami.

Dużą część uczestników pielgrzymki stanowili emeryci i renciści  pożarnictwa.

Powyższe zdjęcie otrzymaliśmy od Pana Marka Rokosa z Częstochowy który osobiście znał 
Pana ppłk Gradowskiego. 
Na odwrocie  zdjęcia jest napis:
,, Dwaj strażacy z roku 1917 w umundurowaniu bojowym i wyjściowym. Z prawej sygnalista oddziału. 
Jego zadaniem było wygrywanie na trąbce rozkazów i poleceń dowódcy w czasie akcji gaśniczej , jak 
również sygnalizowanie jazdy do pożaru .Sygnały tonowe , jako jeden ze skutecznych środków 
łączności utrzymywały się w Warszawskiej Straży Ogniowej do lat trzydziestych ,,.
Wojciech Gradowski w czasie okupacji był  również strażakiem  - w V Oddziale Straży Pożarnej przy 
ul. Marcinkowskiego na Pradze. W Powstaniu Warszawskim Wojciech Gradowski ps."Leszek" był żołnierzem 
Batalionu „Miłosz”, 2-giej kompanii „Ziuka”.
Serdecznie dziękujemy Panu Markowi.

KONRAD MIENTUS - DZIAŁACZ REGIONALNY Z DAŃCA

Konrad Mientus z Dańca to Ślązak z dziada pradziada. Większą część lat swego życia poświęcił poznawaniu i dokumentowaniu historii Dańca i jego okolic - wsi,

w której się urodził i w której mieszka.

Daniec- wieś położona jest 20 km od Opola w gminie Chrząstowice, pow. Opole, woj. opolskie. ok. 8 km od Ozimka. Pierwsze wzmianki o wsi

pochodzą z 1297 roku. Ale na  podstawie wykopalisk archeologicznych wiadomo, że na przełomie IV-V wieku naszej

ery wytapiano tu żelazo z rudy.

18 maja 1978 roku po raz pierwszy otworzył Izbę Regionalną w Dańcu w której zgromadził zbierane przez całe życie pamiątki i sprzęty,

jakich używano w śląskich domach w przeszłości, których jest około tysiąca.

Izbę Regionalną odwiedziło już ponad 23 tysiące osób: dorośli, dzieci szkolne, fachowcy, etnografowie,naukowcy z różnych stron Polski oraz

z Niemiec, Anglii, Francji, Rosji, Czech, Węgier, Włoch, Danii, Łotwy, Litwy,USA, Australii.

W życiu Konrada Mientusa szczególną rolę odgrywa jego druga pasja - straż pożarna. Ponad 30 lat był zawodowym podoficerem pożarnictwa

w Zakładowej Zawodowej Straży Pożarnej Huty „Małapanew” w Ozimku , skąd odszedł na emeryturę ze stanowiska szefa

zmiany w stopniu starszego ogniomistrza pożarnictwa. Przez 17 lat był Komendantem Gminnym Ochotniczych Strazy Pożarnych.

Spisał kroniki OSP Daniec, Krośnica, Raszowa.

„Każdy ma swoje miejsce na ziemi – miejsce urodzenia- swoją wieś, swoje miasto, swoją

miejscowość. Są to nasze gniazda. Moje miejsce na ziemi to mój Daniec” tak mówi.

Przez śląską ziemię przewalało się wiele wojen. Na terenie gminy Chrząstowice – pomiędzy Dębiem a Chrząstowicami stoi krzyż przy

zbiorowej mogile Szwedów z 1646 roku, w Chrząstowicach pochowano Francuzów z czasów napoleońskich z 1813 roku- jest kapliczka.

Z wojny francusko-pruskiej w latach 1870-1871 nie wróciło do Dańca 14 mężczyzn, w działaniach I wojny światowej zginęło 52 mężczyzn .

Podczas II wojny światowej poległo 108 osób - w tym 98 mężczyzn na rozmaitych frontach w niemieckim wojsku,

7 osób zamordowali żołnierze radzieccy ,którzy tu przyszli w styczniu 1945 roku ( w tym 3 kobiety - matka i dwie córki), 3 mężczyzn wywieziono na Sybir.

Konrad Mientus, rocznik 1926 , także liznął tej wojny. Po ukończeniu niemieckiej szkoły podstawowej w 1940 roku ( przejawiał już zdolności pisarskie )

i za namową nauczyciela podjął pracę w administracji biurowej lotniska polowego w Izbicku. Pracował tam 3 lata w okresie 1941-1943.

W styczniu 1944 roku został wcielony do niemieckiej Służby Pracy i budował zasieki przed działami artylerii morskiej na wyspie Borkum na morzu Północnym.

20 marca 1944 roku został wcielony do Wehrmachtu. Przebywał w jednostce wojskowej w Nysie. Odbył szybkie szkolenie na poligonie w Łambinowicach.

W dzień i w nocy zapoznawał się z bronią, pojazdami pancernymi i sprzętem motorowym,. Od września 1944 roku został skierowany na front wschodni

do Sieradza, następnie do Radomia, Nowego Miasta i Warki. Po ruszeniu ofensywy styczniowej w 1945 roku w następstwie walk

i ostrej zimy został przetransportowany 1 lutego 1945 roku pociągiem ewakuacyjnym do Berlina (odmrożone nogi) a po 14 dniach wysłany

do batalionu grenadierów pancernych w Darmstadt , na froncie zachodnim.  14 marca 1945 roku dostał się do niewoli amerykańskiej.

Przebywał w obozach jenieckich we Francji – Cherbourgu nad kanałem La Manche, Bolbecu i Camp Phillip Morris. W październiku 1945 roku został

przetransportowany do Niemiec. Był zatrudniony na lotnisku koło Kassel jako jeniec i tam doczekał swojego końca wojny w 1946 roku.

Wrócił do rodzinnego Dańca, który znajdował się w Polsce na mocy układów jałtańskiego i poczdamskiego i już nigdy go nie opuścił.

1 sierpnia 1946 roku idąc w ślady ojca, rozpoczął pracę w hucie „Małapanew” w Ozimku. Przez dwa lata pracował przy wykańczaniu odlewów.

Miał jednak inne marzenie – chciał zostać zawodowym strażakiem. Zrealizował je dzięki pasji i uporowi. Po ukończeniu specjalistycznych szkoleń -

w 1950 roku w Łodzi kursu podoficerów zawodowych  w przemyśle, został kapralem w Zakładowej Zawodowej Straży Pożarnej Huty „Małapanew”

w Ozimku a w 1952 roku plutonowym pożarnictwa. W 1963 roku kończy w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Pożarniczego w Raciborzu

kurs dla podoficerów KTP (Korpusu Technicznego Pożarnictwa) organizowany przez Szkołę Podoficerów Pożarnictwa w Krakowie.

W 1964 roku awansuje do stopnia ogniomistrza pożarnictwa i zostaje szefem zmiany. Huta „Małapanew” w Ozimku zatrudnia ok. 8 tysięcy pracowników

i Pan Konrad Mientus zajmuje się także szkoleniem pracowników w wydziałach niebezpiecznych pożarowo: tlenowni, acetylenowni,

magazynów materiałów pędnych i smarów, stolarni , modelarni. Na emeryturę odchodzi z dniem 1 stycznia 1982 roku.

W latach 1961- 1977 pełni funkcję Komendanta Gromadzkiego i Gminnego OSP ,był wiceprezesem Zarządu Gminnego ZOSP

w Chrząstowicach oraz członkiem Zarządu Wojewódzkiego ZOSP w Opolu. W ramach swojej działalności koordynował prace Ochotniczych Straży Pożarnych

gromady Raszowa, gminy Chrząstowice , organizował zawody , ćwiczenia , spotkania.

„Każdy powinien znać historię miejsca z którego pochodzi, bo dzięki temu wie, kim jest „ - tak mówi Pan Konrad Mientus.

Dorobek pisarski Konrada Mientusa jest różnorodny i bogaty:

- w 1971 roku napisał „Kroniki Dańca” , niestety nieopublikowanej. Jej fragmenty były

drukowane w formie artykułów na łamach „Głosu Odlewnika”, „Trybuny Opolskiej”,

„Kalendarza Opolskiego”,

- w 1975 roku opracował „ Historia dawnych muzykantów we wsi Daniec”,

- w 1976 roku opracował „ Dzieje pszczelarstwa w Dańcu”,

- w 1977 roku opracował „Powstanie i rozwój OSP w Dańcu”,

- w 1990 roku powstała pierwsza książka „ Róże bez kolców. Mój Daniec” wydana przez

Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Opolu w nakładzie 1500 egz.

- w 1997 roku powstała książka „ Na 700 lecie parafii raszowskiej- krótki zarys dziejów”,

napisana w języku polskim i niemieckim, wydana przez Konserwatorium im. Josepha

von Eichendorffa,

- w 2001 roku wspólnie z innymi autorami Leszkiem Bąkiem i Krzysztofem Spałkiem

wydano książkę „ Historia i przyroda gminy Ozimek”,

- w 2005 roku wspólnie z o. Henrykiem Kałużą wydał książkę „Śląskie okruszyny”

- publikuje swoje artykuły w „Informatorze Gminy Chrząstowice”,

- na stronie internetowej Urzędu Gminy w Chrząstowicach ma swoja zakładkę

„Z Kronik Pana Konrada”.

Izba Muzealna powstała z inicjatywy Konrada Mientusa- dzięki uprzejmości władz gminy Chrząstowice a także płk poż. Zdzisława Filingiera - Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnych w Opolu – nad remizą w Dańcu wydzielono część strychu i w dwóch pomieszczeniach powstała Izba Regionalna.

Otwarcia dokonano 18 maja 1978 roku. W 2000 roku Pan Konrad Mientus przekazał wszystkie swoje zbiory dla UG Chrząstowice.

Izba regionalna podzielona jest na działy / kąciki/: sprzęty i narzędzia związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, bartnictwo,stroje kobiece z końca XIX wieku

i początku XX wieku, stare zegary, kroszonki, wyroby XIX wiecznej sztuki cmentarnej, mała biblioteka zawierająca ok.200 pozycji w tym książeczki do nabożeństwa po polsku z 1863 roku, 1903 roku, pracy misyjnej, ludowy, rolniczy, rzemieślniczy, powstańczy, wojenny, strażacki oraz poświęcony pielgrzymce Jana Pawła II na Górę Św. Anny w 1983 roku.

W kąciku strażackim są: ręczna sikawka przenośna z 1890 roku, sprzęt alarmowy,wiadra ze skóry, wiadra z drewna, sprzęt oświetleniowy, hełmy strażackie oraz mundury z Austrii, Francji,Niemiec, Danii, Szwajcarii, Pan Konrad Mientus otrzymał między innymi następujące wyróżnienia: Brązowy Krzyż Zasługi – 1969 rok,

odznaka Zasłużony Działacz Kultury -1986 rok, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1984 rok, Złoty Znak Związku OSP – 1998 rok.

Opracował: st. bryg. w st. spocz. inż. Tadeusz Śliwa

Wizyta członków ZW ZEiRPoż RP w Opolu w Izbie regionalnej w Dańcu.

Na zdjęciach: 1.kol. Konrad Mientus, 2. kol. Anna Janiec, Konrad Mientus, Tadeusz Śliwa, 3. kol. Adela Baron, Anna Janiec. Konrad Mientus, 4. kol. Tadeusz Śliwa, Konrad Mientus, Anna Janiec, 5. kol. Adela Baron, Konrad Mientus, Anna Janiec.

ppłk poż. Józef Gradowski - strażak niezwykły

W tragicznych dniach września 1939r gdy bombardowana Warszawa płonęła Warszawska Straż Ogniowa została

Warszawy zaszczytne miejsce.

Na powracających do bazy strażaków czekali już posłańcy, aby znów wyjechać z nimi do następnych akcji ratowniczych.

Strażacy pracowali bez wypoczynku, głodni, zmęczeni, niewyspani, i wyczerpani do granic wytrzymałości, w przemoczonych ubraniach i obuwiu. Szczególnie dużo wysiłku ludzkiego wymagały takie pożary jak: w Palmirach, GISZ-u, Dworca Głównego, magazynów PKP Dworca Wschodniego,, Zamku Królewskiego, Katedry, Teatru Wielkiego, Cytadeli, gazowni, elektrowni, elewatorów zbożowych.

Chociaż wszyscy strażacy za swoją ofiarność zasłużyli na uznanie i wdzięczność mieszkańców stolicy nieliczni za udział w tych heroicznych akcjach zostali odznaczeni przez dowództwo obrony Warszawy. Wśród nich był podoficer WSO Józef Gradowski odznaczony Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji Warszawy, gdy tworzony był Strażacki Ruch Oporu „Skała” obejmujący cały teren okupowanej II Rzeczpospolitej i zawierający VIII okręgów, w I okręgu Stołecznym Warszawa- Józef Gradowski został szefem przerzutów grup sabotażowych.

W momencie zamknięcia ludności żydowskiej za murami getta warszawskiego w siedzibie IV oddziału przy ul Chłodnej zorganizowana została baza konspiracyjnej Organizacji Wojskowej –Korpusu Bezpieczeństwa (pomocy Żydom). Znaczącą rolę w tej organizacji pełnił Józef Gradowski.Strażacy zaprzysiężeni w konspiracji organizowali systematyczną pomoc dla warszawskiego getta, która wyrażała się w następujących formach:

1) ochrona różnego typu akcji podejmowanych w getcie przez grupy i osoby,

2) wspieranie grup żydowskiego ruchu oporu przez strażaków-uczestników konspiracji antyhitlerowskiej,

3) dostarczanie żywności, lekarstw, różnych wyrobów i towarów, surowców, a w późniejszym okresie także broni i amunicji,

W ostatnich tygodniach 1942 r znaleziono w pobliżu oddziału straży na ul. Chłodnej przejście kanałowe, które odtąd służyło za trasę przerzutu.

Wykorzystywano je również w okresie powstania w getcie w 1943r dostarczając dla Żydowskiego Związku Wojskowego broń, amunicję i opatrunki,

informowali Żydów o aktualnej sytuacji wskazywali umiejscowienie niemieckich oddziałów, pomagali bojowcom wydostać się z bezpośredniego

zagrożenia pożarowego. Przebijali przejścia z płonących kamienic do innych, nie objętych pożarem, najczęściej na wysokich piętrach i strychach a także

w piwnicach i w kanałach ulicznych. Przejścia kanałowe miały zasadnicze znaczenie dla walczącego getta. W ich wykorzystywaniu do niesienia pomocy

Żydom w warszawskim getcie wyróżniał się działalnością i dosłownie szaleńczą odwagą ppor. Józef Gradowski wówczas dowódca strażackiego wozu

bojowego. Warszawscy strażacy przez swoją pomoc walczącemu gettu, przez odwagę, poświęcenie i ryzyko własnego życia zdali w owych straszliwych

dniach egzamin z patriotyzmu i obywatelskiej dojrzałości. Pośród najdzielniejszych dowódców oddziałów strażackich z tamtych dni wymienia się

ppor. Józefa Gradowskiego. W ramach konspiracyjnych struktur do kierowania przygotowywanym Powstaniem w Warszawie dowódcą

jednego z oddziałów strażackich przewidziano ppor. Józefa Gradowskiego. Gdy powstanie wybuchło, walki na

Starym Mieście mimo bombardowań powietrza i ostrzału artyleryjskiego nie ustawały. Strażacy mieli pełne ręce roboty przy gaszeniu pożarów i ratowaniu zasypanych.

Tak wspominał te dni ppor. Józef Gradowski w prowadzonym dzienniczku:

- pożar Pałacu Krasińskich, akcja gaśnicza pod ostrzałem, motopompę obsługiwał kierowca Jan Czwarny;

- gaszenie płonących budynków na Wąskim Dunaju po nalocie samolotów, w czasie akcji powtórny nalot i częściowe uszkodzenie sprzętu;

- ratowanie płonącego samolotu angielskiego zestrzelonego na ul. Miodowej i budynków. Rany odnieśli dwaj strażacy: Prokopiuk i drugi nieznany;

- obrona płonącego Ratusza, na który ze szczególna siłą nacierali Niemcy;

- po raz drugi gaszenie pożaru dachu Ratusza. Ostrzał ratujących z Teatru Wielkiego. Przodownikiem pierwszej roty był Kazimierz Gomulak;

- pożar kościoła Kanoniczek przy pl. Teatralnym, róg Bielańskiej, praca pod ostrzałem. Dwóch strażaków rannych z granatnika;

- gaszenie pożarów Wytwórni Papierów Wartościowych, na którą nacierali Niemcy od strony Cytadeli;

- zlokalizowanie pożaru szpitala powstańczego przy ul. Długiej róg Kilińskiego im podwala;

- zlokalizowanie pożaru w sklepach przy ul. Miodowej, gdzie mieściły się składy środków opatrunkowych Zarządu Miejskiego.

13 sierpnia sekcja Józefa Gradowskiego gasiła pożar ołtarza i zakrystii Katedry po eksplozji zdobycznego czołgu niemieckiego.

Pod koniec sierpnia gdy Starówka leżała w gruzach z braku wody, żywności a nawet miejsc do grzebania zabitych zaszła konieczność ewakuowania oddziałów ze Starówki kanałami do Śródmieścia. Dużą rolę odegrał w tym ppor. Józef Gradowski. Otrzymał pozwolenie na zbadanie przejść kanałowych, znał je pobieżnie dzięki swojemu szwagrowi Prokopiukowi- byłemu pracownikowi Warszawskich Wodociągów. Wraz z kolegą przemaszerował kanałami do ul Wareckiej w Śródmieściu gdzie pozostawił chorego kolegę, a następnie sam powrócił na Starówkę. Znając już teren Gradowski przeprowadził następna grupę ludzi chorych, dzieci i część łączników AK i AL. wraz z rannymi. W Śródmieściu ppor. Józef Gradowski został mianowany dowódcą trzeciego oddziału straży przy ul. Kruczej 5. W tej dzielnicy odnalazł też syna i córkę „Hankę” walczących w powstaniu.

Gdy ucichły wichry wojny, zakończył się czas walki a nastały dni mozolnej odbudowy Kraju ze zniszczeń w dniu 5 maja 1946r odbyła się przed gmachem Komendy Stołecznej Straży Pożarnych przy ul. Polnej uroczystość uczczenia pamięci poległych w latach wojny strażaków i odznaczenia szczególnie zasłużonych. Uchwałą KRN z 27 kwietnia 1946r odznaczono sztandar Warszawskiej Straży Ogniowej Krzyżem Walecznych. Sztandarowym w poczcie był por. Józef Gradowski. Był też wśród 23 strażaków odznaczonych Krzyżami Walecznych .

Na komendanta Miejskiej Zawodowej Straży Pożarnej w Nysie został przysłany w 1947r przez władze województwa Śląskiego, bo Nysa wówczas do tego województwa należała.

Odznaczał się drylem i surowymi wymaganiami od strażaków. Chodził na co dzień do munduru w butach oficerkach i spodniach bryczesach . Często przeprowadzał alarmowe kontrole pełnienia służby i wyszkolenia strażaków. W odróżnieniu - dla osób cywilnych, urzędników miejskich, działaczy organizacji społecznych i zwykłych mieszkańców miasta był bardzo przychylny i uczynny. Zawsze w kieszeni zwykł nosić garść cukierków, którymi częstował spotkane osoby czy to w urzędzie czy też wprost na ulicy. Był bardzo zaangażowany działalność społeczną, działał w Polskim Czerwonym Krzyżu, Lidze Obrony Kraju, Związku OSP, Pomocy Społecznej i pełnił funkcję Przewodniczącego Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w Nysie. Wiele czynił dobrego dla ludzi potrzebujących pomocy czy dorady.

Służbowo po mieście i okolicy poruszał się motocyklem marki SHL a później „Junakiem”. Jak wspominają najstarsi strażacy-emeryci, którzy byli podwładnymi komendanta Gradowskiego zabawne bywały sytuacje gdy komendant wyjechał motocyklem a w roztargnieniu wracał do straży pieszo, pozostawiwszy swój motocykl gdzieś pod urzędem. Wówczas wręczał kluczyk rezolutnemu strażakowi, któremu polecał udać się do wskazanego miejsca celem przyprowadzenia motocykla do straży...

Wielką radość sprawiała mu odbudowa zniszczonej Nysy, za co otaczał go szacunek i sympatia wśród szerokich rzesz społeczeństwa. To dzięki przezorności strażaków odnaleziona w gruzach miasta piękna kuta ze stali obudowa zabytkowej studni nyskiej została przewieziona na plac straży pożarnej i zabezpieczona przed grabieżą przez szabrowników, przez co mogła powrócić po restauracji i odgruzowaniu miasta na pierwotne miejsce

„Jak rany bracie„ - to był Jego zwyczajowy zwrot świadczący o wrodzonej serdeczności wobec ludzi. Takim został zapamiętany wśród starszych wiekiem mieszkańców Nysy, z szacunku nazywany przez kolegów Józiem.

Jako kpt. poż. –Komendant Straży z Nysy zasłynął w kraju wykonując mrożący krew w żyłach, pokazowy skok z 6 piętra wspinalni z saltem w powietrzu na rozpostartą przez 12 strażaków przy ścianie wspinalni płachtę . Rzecz miała miejsce w 1957r w jednym z oddziałów Warszawskiej Straży Pożarnej, w ramach trwającego po raz pierwszy w Warszawie Kongresu Międzynarodowej Organizacji ds. Zapobiegania i Zwalczania Pożarów (CTIF). Istnieje nagranie filmowe tego skoku. Za swój wyczyn został nagrodzony przez ówczesnego Ministra Spraw Wewnętrznych złotym zegarkiem.

Jakby na ironię losu kilka lat później, w 1967r podczas zajęć szkoleniowych ze strażakami w Nysie, chciał osobiście zaprezentować technikę skoku z okna drugiego piętra wspinalni na przygotowaną w skrzyni przyczepy poduszkę amortyzacyjna wykonaną z gąbki. Niestety uderzył o krawędź burty przyczepy doznając poważnego złamania kręgosłupa. Rok czasu gipsowego gorsetu i długa rehabilitacja wyłączyła Go ze służby. Nie załamywał się i dzięki uporowi doszedł do samodzielności ruchowej. Gdy był na rencie, ciągle żywo interesował się zmianami w straży i cieszył się z jej rozwoju.

Z Nysy wyjechał w 1974r do syna w Częstochowie, gdzie mieszkał do ostatnich dni swojego życia.

Zmarł w grudniu 1979r w wieku 79 lat i pochowany został na cmentarzu komunalnym w Częstochowie.

Jan Boćwiński

Fot. nr 1 Komendant Miejski Straży Pożarnych w Nysie Józef Gradowski.

Fot. nr 2 Zmiana służby w I oddziale warszawskiej straży 1.IX.1939r. Drugi od lewej ppor Józef Gradowski.

Fot. nr 3 Dekoracja sztandaru WSO Krzyżem Walecznych w dniu 5.V.1946r.Sztandarowym był por. Józef Gradowski.

Fot. nr 4 Komendant Józef Gradowski z nyskim strażakami przed autodrabiną na masywach, którą po wyremontowaniu nyscy strażacy przekazali Warszawie.

UCHWAŁA Nr 25/02/2010

Zarządu Wojewódzkiego w Opolu Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP

z dnia 26 lutego 2010 roku w sprawie zorganizowania zawodów wędkarskich w 2010 roku

Na podstawie § 8 pkt 2, 4 oraz § 32 pkt 3 i 9 Statutu ZEiRPRP :

1. organizuje się w 2010 roku zawody wędkarskie gruntowe i spławikowe województwa opolskiego emerytów i rencistów pożarnictwa w randze mistrzostw województwa,

2. zawody organizuje zarząd wojewódzki wraz z zarządem koła nr 5 w Krapkowicach na akwenie wodnym prywatnym w Strzeleczkach w dniu 15 maja 2010 roku / sobota/ na rozpoczęcie sezonu o godz.7.00 i w dniu 09 października 2010 roku /sobota/ na zakończenie sezonu o godz.7.30

3. nagrody w postaci pucharów za I,II i III miejsce indywidualnie oraz dyplomy dla każdego uczestnika zawodów pokrywane są przez ZW w Opolu,
4. wpisowe ponoszą uczestnicy zawodów w wysokości 20zł od 1 osoby,
5. każde Koło może wystawić 2 osoby,
6. ZW w Opolu może zaprosić indywidualnie emerytów i rencistów z innych stowarzyszeń / wojsko,policja,więziennictwo/ lub z innych województw
7. komisję sędziowską powołuje się w dniu zawodów,
8. obowiązuje regulamin połowu ryb PZW

Uchwała Nr 26/02/2010

ZARZĄDU WOJEWÓDZKIEGO w OPOLU

Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej

z dnia 26 lutego 2010 roku.

Zarząd Wojewódzki działając na podst. § 7 pkt 4 oraz § 32 pkt 10 Statutu ZEiRPoż. RP

postanawia wystosować apel do Prezesów Kół :

APEL

W 2010 roku mija 60 rocznica powołania państwowych organów ochrony przeciwpożarowej na terenie województwa opolskiego i kraju. Chcąc upamiętnić

tą rocznicę, ocalić od zapomnienia dorobek poprzednich pokoleń oraz pielęgnować tradycje patriotyczne , ZW wnioskuje:

1. na istniejących Miejscach Pamięci Pożarniczej - obeliski,tablice pamiątkowe np. KWPSP Opole ,KMPSP Opole, JRG Niemodlin, KPPSP Olesno, KPPSP Krapkowice -składać corocznie w Dniu Strażaka - 04 maja – wiązankę kwiatów oraz zapalić znicz. Koszty finansowe ponoszą Zarządy Kół.                   Każde upamiętnienie np. w Dniu Strażaka, Dniu Niepodległości uzgodnić ze służbą czynną - Komendantem Powiatowym PSP lub Dowódcą Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej i wspólnie uczcić to miejsce i ten dzień ze strażakami służby czynnej.

2. ufundować tablice pamiątkowe na obiektach, miejscach w których kiedyś istniały obiekty jednostek ( Komend Powiatowych - np. Brzeg,Głubczyce, Kluczbork, Prudnik, Strzelce Opolskie, Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnych w Opolu ul. Ozimska 53 -skrzyżowanie ulicy Ozimskiej i Katowickiej, funkcjonował Ośrodek Szkolenia KW PSP Opole w latach 1992-2003, istniała Szkoła Podoficerska w Nysie) Koszty ufundowania tablic ponoszą Zarządy Kół, Zarząd Wojewódzki .

Poniżej zamieszczamy zdjęcie tablicy pamiątkowej znajdującej się przed budynkiem KW PSP Opole i JRG Nr 2 KM PSP Opole przy ul. Budowlanych 1.

Fot. Tadeusz Śliwa

ZW ZEiRpoż RP w Opolu informuje o planowanej wycieczce w Karkonosze Czeskie w dniach 30.08 - 01.09.2010 wg poniżej zamieszczonego programu.

Celem rozeznania jakie jest zainteresowanie tą wycieczką- proszę o zgłoszenie udziału do dnia 30 kwietnia br. do kol. A. Baron tel. 77 4742788 lub 513217119

W dniu 26 lutego br. w sali KW PSP Opole odbyło się I posiedzenie Społecznego Komitetu Fundacji sztandaru dla ZW ZEiRPoż RP w Opolu.

Wybrano Prezydium Komitetu w następującym składzie:

1. kol. Filingier Zdzisław – przewodniczący,

2. st. bryg. Karol Stępień- v-ce przewodniczący,

3. kol. Jan Boćwiński- v-ce przewodniczący,

4. kol. Hubert Burczyk, -sekretarz,

5. kol. Irena Michalewicz- skarbnik.

6. kol. Henryk Wierny- członek,

7. kol. Tadeusz Domaradzki- członek.

Jan Juziuk -Zasłużony kombatant i strażak

W roku bieżącym 17 marca obchodzona będzie 65 rocznica walk o Wał Pomorski i zdobycia Kołobrzegu. Pośród nielicznych żyjących uczestników tamtych wydarzeń jest Jan Juziuk emeryt pożarnictwa - weteran mieszkający w Bodzanowie koło Głuchołaz. Uczestniczył w walkach jako żołnierz I Armii Wojska Polskiego.
Jan Juziuk pochodzi z miejscowości Koszlaki koło Zbaraża. Tam wzrastał i już w młodych latach przeżywał gehennę wojny i okupacji. Kilkakrotnie cudem dzięki odwadze i wrodzonemu sprytowi uciekał z łapanek unikając wywózki na przymusowe roboty do Niemiec.
Unikając jednego zła musiał przeżyć dramat mordów band ukraińskich na ludności polskiej.  Był świadkiem rosnącej nienawiści między Polakami i Ukraińcami-dwoma nacjami, które w jego miejscowości żyły obok siebie, dom obok domu. Rozbudzana przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) nienawiść do Polaków przeszła do zbrodniczych czynów realizowanych przez banderowców organizowanych w „sotniach” Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). W tej straszliwej rzezi na Polakach Jan stracił swojego ojca.
Nie mając jeszcze 18 lat w 1944r został zabrany przez Rosjan i przewieziony do Sum, gdzie dostał drelichowy mundur i stał się żołnierzem 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty I Armii WP. W lasach koło Przebraża w ziemiankach i szałasach przechodził szkołę podoficerską. Chrzest bojowy przeszedł w Puławach, następnie zdobywał Lublin, 17 stycznia 1945r forsował Wisłę w walkach o Warszawę - wówczas wielu kolegów Jana dostało się do niewoli, część utonęła. Potem jego pułk doszedł do Bydgoszczy, a dalej do Wału Pomorskiego i Kołobrzegu.
O Kołobrzeg walczył od pierwszego dnia. Jak opowiada „tam strzelało każde okno!, mieliśmy ponad pół tysiąca rannych...Po gruzach Kołobrzegu doszliśmy do Bałtyku – odbyły się symboliczne zaślubiny z morzem a potem dalszy marsz na zachód”.
Dalej Jan Juziuk brał udział w forsowaniu Odry, zdobywaniu Berlina aż doszedł do Łaby.
Bezpośrednio po demobilizacji Jan Juziuk przyjechał na Śląsk w poszukiwaniu bliskich przesiedlonych z Wołynia na Ziemie Zachodnie. W Bodzanowie odnalazł swoją wujenkę z dziećmi. Tutaj pozostał, ożenił się, wychował czworo dzieci. Matka przyjechała do niego po śmierci babci-podczas drugiej repatriacji Polaków.
Umiłowanie munduru i społecznikowska żyłka skłoniła go do dalszej służby ale już w granatowym mundurze. Podjął ją w pobliskiej Papierni w Rudawie jako strażak-inspektor ochrony przeciwpożarowej. Po latach rzetelnej służby dotrwał do emerytury. Cały czas jest aktywistą a ostatnimi laty Prezesem Związku Kombatantów w Głuchołazach. Jest cenionym członkiem Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Koło nr 7 w Nysie. Dokąd zdrowie pozwalało, Jan Juziuk nie opuszczał żadnej okazji do nadrabiania zaległości w poznawaniu Kraju i Europy, uczestnicząc w organizowanych przez emerytów pożarnictwa wycieczkach i pielgrzymkach. Uczestniczył między innymi w wyjazdach do Rzymu-Wenecji-Monte Cassino i Florencji, do Altőtting, La Salette i Lourdes, do Pragi, Wiednia i Mariazell, do Kopenhagi. Szczególnie wzruszająco przeżył drugie, po blisko 60 latach odwiedziny Wilna-Ostrej Bramy z Cudownym Obrazem Matki Miłosierdzia i cmentarza na Rossie. Po raz pierwszy był tam w latach swojej młodości jako kilkunastoletni chłopak kiedy to w Rackim Borze za Wilnem brał udział w ćwiczeniach drużyn strzeleckich
Niestety gdy zdrowie zaczęło nie dopisywać a regularność wizyt w stacji dializ wymusza pozostawanie w domu Janowi nie znoszącemu bezczynności pozostała pasja pszczelarza, której był wierny od wielu lat. Często odwiedzany przez przyjaciół ochoczo dzieli się swoimi wspomnieniami z czasu wojny, prezentuje ordery i pamiątki, pokazuje osiągnięcia w działalności społecznej a każdego gościa częstuje słodkim przysmakiem ze swojej pasieki.


Jan Juziuk brał udział w większości obchodów jubileuszowych zdobycia Kołobrzegu.
Tak mówi: „ Na obchodach pięćdziesiątej rocznicy było nas tysiąc, na pięćdziesiątej piątej siedmiuset, a na sześćdziesiątej już tylko trzystu”.
Wybiera się pojechać w tym roku na obchody sześćdziesiątej piątej rocznicy przypadającej 17 marca, ale czy zdrowie pozwoli i ilu kolegów z tamtych dni jeszcze przyjedzie.?

Poniżej przedstawiamy sylwetkę naszego członka z Koła Nr 7 w Namysłowie, który w wieku 80 lat biega i jest

reprezentantem Polski.

st. ogn. w st. spocz. MICHAŁ STADNICZUK

rocznik 1930, zam. Mikowice pow. Namysłów, woj. opolskie maratończyk, emeryt PSP

Lekkoatletyczne Mistrzostwa Świata Weteranów 16.09.2007 -RICCIONE /Włochy/-Mistrz Świata w kat. M 75 /Mężczyźni,wiek powyżej 75 lat/,

złoty medal 09.08.2009 -LAHTI /Finlandia/ Wicemistrz Świata w kat.M75 srebrny medal,

Halowy Mistrz Polski Weteranów Lekkiej Atletyki - 07.03.2009 rok Spała

Złote medale na 1000m i 3000m.

http://video2.v2.tvp.pl/2009/01/31/190820/film.asf

Ze strony internetowej UMiG Namysłów - archiwum 2009

Michał Stadniczuk - 79 letni maratończyk z Mikowic wywalczył srebro w Mistrzostwach Świata (XVIII World Masters athletics championships stadia), które odbyły się w dniach od 28 lipca do 8 sierpnia br. w Lahti (Finlandia).

Maratończyk wywalczył drugie miejsce w dyscyplinie "Maraton" - 75 lat, pokonując dystans ponad 42 km w czasie 04.25 min.

- Nie przypuszczałem, że wrócę do Polski ze srebrnym medalem. W dzień zawodów miałem bowiem pewne dolegliwości żołądkowe i nie najlepiej się czułem.

Po 5 km biegu przez głowę przeszła mi nawet myśl o rezygnacji. Jednak postanowiłem się nie poddać i kontynuować bieg. Dopiero po 20 km dolegliwości

ustąpiły i organizm powrócił do formy, z czego byłem bardzo zadowolony. Mogłem kontynuować bieg i zakończyć maraton takim dobrym wynikiem.

Byłem bardzo szczęśliwy, że zdobyłem srebro, gdyż niejedni marzyli o tym, aby znaleźć się chociaż w pierwszej dziesiątce, a ja pomimo takich dolegliwości,

znalazłem się na podium - powiedział Michał Stadniczuk.

Monika Rybak

O zagadnieniach prawnych związanych z robieniem i wykorzystywaniem zdjęć rozmawiamy z Bartłomiejem Marianowskim, aplikantem adwokackim, a zarazem członkiem Rady Fundacji Sztuk Wizualnych, będącej organizatorem Festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie -wywiad opublikowany w internecie.

1. Romuald Kocielski,
2. Zygmunt Zalewski,
3. Stanisław Pacyna,
4. Mikołaj Moczia,
5. Józef Manderla,
6. Ryszard Kamiński,
7. Jan Paluch,
8. Antoni Pilch,
9. Stefan Szostak.

- rok 1993 -

1. płk. poż. w st. spocz. FILINGIER Zdzisław,

- rok 1994 -

- rok 1995 -

2. druh TABOR Henryk,

- rok 1996 -

- rok 1997 -

3. płk poż. w st. spocz. KOCIELSKI Romuald,

- rok 1998 -

4. nadbryg. SEŃCZUK Jerzy,

- rok 1999 r.

- rok 2000 r. -

5. st. bryg. w st. spocz. PALUCH Jan,

6. druh MALINOWSKI Bolesław,

- rok 2001 r. -

7. bryg. w st. spocz. PILCH Antoni,

8. druh KOSMALA Jan,

- rok 2002 r. -

9. druh BILSKI Adam

10. st. bryg. w st. spocz. MANDERLA Józef,

- rok 2003 r. -

11. st. bryg. PACYNA Stanisław,

12. bryg. w st. spocz. KAMIŃSKI Ryszard,

13. bryg. w st. spocz. STANISŁAWSKI Michał,

14. płk poż. w st. spocz. GRANACKI Czesław,

15. druh KUREK Władysław,

- rok 2004 r. -

16. kpt. w st. spocz. BARON Adela,

17. druh KUS Jan,

18. mł. kpt. KOŁODZIEJ Zbigniew,

- rok 2005 r. -

19. mjr poż. w st. spocz. SZYMAŃSKI Bolesław,

20. druh WAINDOK Henryk,

- rok 2006 r. -

21. st. bryg. BLADA Włodzimierz,

22. st. bryg. w st. spocz. ZALEWSKI Zygmunt,

- rok 2007 r. -

23. druh STĘPIEŃ Kazimierz,

24. st. bryg. w st. spocz. ŚLIWA Tadeusz,

25. druh PENK Wiesław,

- rok 2008 r. -

26. bryg. w st. spocz. BOĆWIŃSKI Jan,

27. druhna DĘBSKA Barbara,

28. mł. kpt. w st. spocz. FIRLIK Marek,

- rok 2009 r.

29. mł.bryg. w st. spocz. WIERNY Henryk,

30. druh JESZKA Edwin Mikołaj,