1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Kontakt

00-891 Warszawa
ul. Chłodna 3
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Telefon: +48 226209827
NIP 527-23-12-733
KRS 0000159843
REGON 016400767

Emeryci z rodzinami z woj. opolskiego uczcili 20-lecie ZEiRP RP.

Emeryci wraz z rodzinami województwa opolskiego z okazji Jubileuszu XX- lecia ZEiRP RP wybrali się na pielgrzymkę do Gidel oraz na Jasną Górę zorganizowaną przez Zarząd Koła Nr 11 w Opolu. W pielgrzymce tej wzięło udział 59 osób z czterech naszych kół: Kędzierzyna-Koźla, Prudnika, Opola oraz z koła przy KW PSP w Opolu.

Trzynaście kilometrów od Radomska, nad Wartą, nieco w bok od szosy Piotrków Trybunalski – Częstochowa, leży wieś Gidle. Trochę przypomina ona miasteczko – ma rynek i aż trzy kościoły. Najstarszy z nich to piękny drewniany kościół, niegdyś parafialny. Drugi jest pozostałością po pustelni kartuzów i został wzniesiony w połowie XVIII wieku, dziś pełni funkcję kościoła parafialnego. Wreszcie trzeci, najwspanialszy z nich, to kościół dominikanów pod wezwaniem Wniebowziecia Matki Bożej. Jego budowę rozpoczęto w 1612 roku pod kierunkiem architekta Jana Buszta, konsekrowano zaś w roku 1656. Na tle tej małej miejscowości zadziwia swoją wielkością i bogactwem wyposażenia wnętrza. Jednak największym skarbem tej świątyni, dla którego oprawy została wzniesiona, jest maleńka, zaledwie dziewięcio centymetrowa, kamienna figurka Matki Bożej z Dzieciątkiem Kiedy i przez kogo została ona wyrzeźbiona, nie wiemy. Jej historia zaczyna się dla nas w 1516 roku. Najstarsza tradycja głosi, że wiosną tego roku, tuż przed pierwszą niedzielą maja, gidelski rolnik Jan Czeczek orał swoje pole w miejscu, gdzie dziś wznosi się klasztorny kościół. Naraz, ku jego zdziwieniu, woły ustały w orce, a nawet padły na kolana. Nic nie pomogły przynaglania ani razy. Wreszcie i mężczyzna zauważył niezwykłą jasną bijącą z ziemi, a wśród tej jasności „obrazek mały głazowy Najświętszej Panny, wielkości na dłoń, na kamieniu wielkim, który był wydrążony na kształt kielicha”. Wieśniak nie potrafił zrozumieć cudownych znaków i potraktował swoje znalezisko jako skarb materialny. Ukrył figurkę w chałupie, na dnie skrzyni z odzieżą. Trzeba było nieszczęścia, aby on i jego rodzina utracili wzrok. Wówczas pobożna kobieta, która pomagała nieszczęśliwym, zainteresowała się cudowną wonią i światłością bijącą ze skrzyni. Opowiedziała o wszystkim gidelskiemu proboszczowi i odtąd rozpoczął się czas publicznej czci oddawanej Maryi w tym wizerunku. Posążek obmyto z prochu ziemi i przeniesiono do kościoła parafialnego. Wodą, która pozostała po obmyciu, Czeczkowie przetarli swe oczy i natychmiast odzyskali wzrok.

Na pamiątkę tego wydarzenia zachował się do dziś zwyczaj „kąpiółki”, to znaczy ceremonialnego obmywania raz w roku figurki w winie. W pełnym ufności i pobożnym przeświadczeniu pątnicy używają wina z tej „kąpiołki” na znak swojej wiary w moc Tej, którą nazywają Uzdrowieniem chorych. Dalsze cudowne znaki sprawiły, że figurkę przeniesiono z kościoła na miejsce jej odnalezienia i umieszczono w kapliczce w formie drewnianego słupa, którą dziś jeszcze można oglądać przy ołtarzu w kaplicy Matki Bożej. Z czasem wzniesiono większą drewnianą kapliczkę. W roku 1615 właścicielka Gidel, Anna z Rosocic Dąbrowska, sprowadziła tu dominikanów, którzy zgodnie z nazwą swego zakonu – Zakon Kaznodziejski – mieli głosić sławę Maryi, strzec miejsca Jej cudownego wizerunku i szerzyć modlitwę różańcową. To właśnie święty Dominik, założyciel tego zakonu, jest twórcą modlitwy różańcowej. Do Polski dominikanie dotarli bardzo wcześnie. W 1216 roku papież Honoriusz III zatwierdził małą grupkę kaznodziejów jako samodzielny zakon, a już w roku 1222 przybyli do Polski pierwsi dominikanie ze świętym Jackiem Odrowążem i błogosławionym Czesławem na czele. Od samego początku, a szczególnie w XVII wieku, kiedy zakon przeżywał nowy okres swego rozwoju, dominikanie byli znani jako gorliwi czciciele Maryi. Nic wiec dziwnego, że to ich wybrano na stróżów tego miejsca. Sława cudownej figurki Matki Bożej zaczęła zataczać coraz szersze kręgi. Dziś jeszcze w różnych odległych stronach Polski ludzie opiewają pieśń o Matce Bożej Gidelskiej. Zanieśli ją ze sobą pielgrzymi, którzy przez wieki – po drodze na Jasną Górę, lub ze szczególnym zamiarem – nawiedzali Gidle.

W ciągu ostatnich dwóch stuleci i aż po dzień dzisiejszy szczególnie liczne są pielgrzymki ze Śląska, rodzinnej ziemi świętego Jacka. Klasztor gidelski, jako jedyny z dominikańskich klasztorów w zaborze rosyjskim, przetrwał lata rozbiorów. Po upadku Powstania Styczniowego i kasacie klasztorów zwieziono tu zakonników, aby dożyli kresu swoich dni. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i odnowie polskiej prowincji dominikanów, wielki czciciel Maryi, o. Konstanty –Ukiewicz, podjął starania o koronacje cudownej figurki, która odbyła się 15 sierpnia 1921 roku.

Matka Boża w Gidlach cieszy sie sławą Uzdrowicielki chorych. Krążą woród wiernych opinie, że Matka Najświętsza z Jasnej Góry jest głównie lekarką dusz (nawrócenia), a z Gidel – lekarką ciał. Zachowało sie bardzo wiele świadectw, pisanych i malowanych na tabliczkach wotywnych wieszanych wokół ołtarza, mówiących o dokonanych dzięki Jej wstawiennictwu cudownych uzdrowieniach.

Następnie przemieściliśmy się do Centralnej Szkoły PSP w Częstochowie, gdzie Z-ca Dowódcy JRG PSP przybliżył nam jaką funkcję pełni szkoła w kraju. Kształci młodych kadetów, którzy po ukończeniu dwuletniego kształcenia otrzymują stopień młodszego aspiranta. Udostępniono nam wejście na garaże, gdzie mogliśmy zapoznać się ze sprzętem jaki obecnie jest na wyposażeniu szkoły. Jest to szkoła, która bezpośrednio podlega dyspozycji Komendantowi Głównemu PSP.

Szkoła jako jedyna w kraju na swoim terenie posiada poligon pożarniczy. Znajduje się na nim 40 stanowisk do ćwiczeń z zakresu ratownictwa chemicznego, technicznego, gaszenia pożarów zewnętrznych i wewnętrznych.

Ćwiczenia praktyczne z poszczególnych przedmiotów odbywają się w laboratoriach przedmiotowych i na poligonie szkolnym. Kształcenie teoretyczne prowadzone jest w 15 salach wykładowych wyposażonych w nowoczesny sprzęt audiowizualny, środki i pomoce dydaktyczne. Wykłady dla słuchaczy odbywają się w auli wyposażonej w nowoczesny sprzęt audiowizualny

i system tłumaczenia symultanicznego. Za zgodą Pana Komendanta skonsumowaliśmy obiad w stołówce i kończąc pobyt w szkole wykonaliśmy pamiątkowe zdjęcie całej grupy.

Ostatnim naszym punktem pielgrzymki było udanie się przed cudowny obraz Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze. Jasna Góra jest jednym z ważniejszych miejsc kultu maryjnego

i od setek lat, najważniejszym centrum pielgrzymkowym w Polsce. Na Jasnej Górze znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, oraz zbiór wielu innych dzieł sztuki, najczęściej sakralnej, stanowiących w większości dary wotywne wiernych. 16 września 1994 roku obiekt został wpisany na listę pomników historii.

W świątyni częstochowskiego klasztoru przechowywana jest szczególna księga, w której poświadczone jest mnóstwo cudów dokonanych przed cudownym obrazem.

Początki istnienia klasztoru sięgają roku 1382, kiedy to książę Władysław Opolczyk sprowadził paulinów z Węgier do dawnego kościoła parafialnego na mocy dekretu książęcego z 9 sierpnia tego samego roku oraz dokonał fundacji klasztoru.

Nazwa Jasna Góra została nadana klasztorowi przez węgierskich paulinów na pamiątkę macierzystego klasztoru św. Wawrzyńca na Jasnej Górze w Budzie. Wzięła się stąd, że klasztor znajduje się na jasnym wapiennym wzgórzu położonym 293 m n.p.m.

Dwa lata później na Jasną Górę sprowadzono z Rusi i obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus który według legendy namalował św. Łukasz ewangelista na desce stołu, na którym jadła rodzina Jezusa.

W niedługim czasie klasztor zyskał rozgłos, zarówno wśród pielgrzymów, jak i wśród grabieżców. W wyniku rozbójniczego najazdu, 14 kwietnia 1430 roku obraz Czarnej Madonny został uszkodzony i ograbiony. Wspomniał o tym Jan Długosz. Prace renowacyjne przeprowadzono w Krakowie w latach 1430-1434. Ponowny wzrost ruchu pielgrzymkowego wymusił trwającą do roku 1644 rozbudowę gotyckiej kaplicy Najświętszej Marii Panny o trójnawowy korpus. Budowa fortyfikacji trwała z przerwami od roku 1620 przez 28 lat.

Szczególnego znaczenia dla Polaków miejsce to nabrało podczas potopu szwedzkiego w roku 1655 oraz 1 kwietnia 1656, gdy Jan II Kazimierz Waza złożył śluby lwowskie. 16 marca 1657 przybył na Jasną Górę i tam modlił się o uratowanie Rzeczypospolitej przed wojskami szwedzkimi i węgierskimi. W tym dniu doszło do skutecznej obrony Krosna przed wojskami Rakoczego. Śluby lwowskie powtórzone zostały 26 sierpnia 1956 w Jasnogórskich Ślubach Narodu Polskiego, napisanych przez Stefana Wyszyńskiego16 maja 1956.

Jasnogórski Obraz od samego początku zasłynął cudami, które nadały rozgłos Maryjnemu Sanktuarium i ściągały tłumnie pielgrzymów z całego kraju i z Europy.

Potwierdzeniem łask otrzymywanych przez wiernych za pośrednictwem Bogarodzicy są rozliczne wota, dynamiczny rozwój samego miejsca kultu i wzrastający ciągle ruch pątniczy.

Należy podkreślić, iż na Jasnej Górze nigdy nie odnotowano żadnych objawień maryjnych, jak to miało miejsce we wszystkich prawie większych sanktuariach świata.

Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej zalicza się do ikon określanych nazwą Hodegetria. Określenie to oznacza Tę, która prowadzi. Ikona przedstawia Maryję - Matkę Boga z Dzieciątkiem Jezus, które jest Synem Bożym i Jej Synem. W tym znaczeniu Ikona Jasnogórska jest przekazem wydarzenia biblijnego, które uobecnia, pobudza do refleksji i skłania do modlitwy.

Fenomenem na skalę światową są piesze pielgrzymki, które idą co roku na Jasną Górę w całej Polski na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (15 sierpnia) i – mniej liczne – na święto Matki Bożej Częstochowskiej (26 sierpnia).

Ponadto z przewodnikiem zwiedziliśmy: Salę Rycerską, Golgotę Jasnogórską gdzie znajdują się obrazy Drogi Krzyżowej namalowane przez słynnego malarza Dudę Gracza, aulę konferencyjną w podziemiach, wystawę poświęconą działalności Solidarności od jej pierwszych dni założenia oraz Muzeum 600-lecia Jasnej Góry.

Tajemnicą i magnesem przyciągającym do Jasnogórskiego Sanktuarium jest Cudowny Obraz Matki Bożej. To właśnie tu przed Obrazem Matki Bożej złożyliśmy wszystkie nasze intencje z jakimi przybyliśmy.

Tekst: kol. M. Kostrzewska

Zdjęcia: kol. Ewald Gołębiewski

  

Wojewódzkie Spotkanie Weteranów na Opolszczyźnie

W dniu 9 września 2014 roku w Otmuchowie (powiat nyski/) na Zamku wzniesionym w XII-XIII wieku odbyło się Spotkanie Weteranów Pożarnictwa, w którym uczestniczyło 123 emerytów z województwa opolskiego. Organizatorem spotkania był Zarząd Koła Nr 7 w Nysie.

Obecnością na spotkaniu zaszczycili:

- Pan Artur Banaszak – Urząd Miasta i Gminy Otmuchów

  • st. bryg. Jerzy Paluch - Zastępca Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP,

  • st. bryg. Marek Matczak – Zastępca Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP,

  • bryg. Paweł Kielar – Komendant Miejski PSP w Opolu,

  • st. bryg. Stefan Szłapa - Komendant Powiatowy PSP w Strzelcach Opolskich,

  • st. bryg. Krzysztof Gacek- Komendant Powiatowy PSP w Namyslowie,

  • bryg. Mirosław Jelonek – Komendant Powiatowy PSP w Prudniku,

  • mł. bryg. Marek Kucharski-Komendant Powiatowy PSP w Krapkowicach,

  • st.kpt. Wojciech Wiecha – Komendant Powiatowy PSP w Oleśnie,

  • mł.bryg. Arkadiusz Kuśnierski -Komendant Powiatowy PSP w Nysie

  • kol. Hubert Burczyk - Sekretarz ZG ZEiRP RP a zarazem Wiceprezes ZW w Opolu,

  • kol. Tadeusz Śliwa – Członek ZG ZEiRP RP jak również Prezes ZW ZEiRP RP w Opolu,

  • Prezesi Kół ZEiRP RP wojewodztwa opolskiego.

Pierwszą częścią tego spotkania było zwiedzanie dziś zwaną "katedrą" - Bazyliki św. Jakuba i św. Agnieszki w Nysie, przez członków Koła nr 11 w Opolu i Koła nr 3 w Kędzierzynie-Koźlu.

Przewodnikiem był nasz kol. Jan Boćwiński. Bardzo szczegółowo opowiadał nam o tym historycznym miejscu.

Kościół św. Jakuba, którego bryła architektoniczna góruje nad miastem, zajmuje wyjątkowe miejsce w zespole budowli zabytkowych Nysy. Posiada jeden z najbardziej spadzistych dachów w Europie o niebagatelnej powierzchni 4 tysięcy metrów kwadratowych oraz jeden z najniżej zawieszonych żyrandoli, ufundowany przez kanonika wrocławskiego i nyskiego Mikołaja Tintzmanna w 1598 roku. Żyrandol ten ma przeszło 400 lat, a po odnalezieniu został ponownie zawieszony na 800-lecie poświęcenia świątyni. Jest to drugi pod względem kubatury, po gdańskiej bazylice mariackiej, zabytkowy kościół w Polsce. Wsparte na smukłych 27-metrowych filarach.

W Nysie, od czasu jej lokacji w 1223 roku (a nawet wcześniej) rezydowali w swoim zamku biskupi wrocławscy. Przez 160 lat miasto to było ich stałą siedzibą. Nic więc dziwnego, że wspaniała, olbrzymia, reprezentacyjna świątynia tych hierarchów nieoficjalnie nazywana była "katedrą".

Północna barokowa kaplica Trójcy Świętej z przełomu XVII i XVIII wieku, wykonana według projektu Krzysztofa Tauscha, przykryta jest kopułą ze sztukateriami i polichromiami Feliksa Antoniego Scheflera z 1753 roku . Z tego samego okresu pochodzi rokokowy ołtarz z marmuru przeworzeńskiego, wykonany przez rzeźbiarza Antoniego Joerga. Znajduje się tu także malowany witraż przedstawiający Świętą Rodzinę.

Barokowa kaplica Najświętszego Sakramentu w południowej części kościoła powstała w 1679 roku. Zachował się w niej fragment fresku, prawdopodobnie autorstwa Antoniego Schefflera.

W kościele znajduje się ponadto szesnaście bocznych kaplic gotyckich. Są to:

  • Kaplica Wniebowzięcia NMP z obrazem pochodzącym z dawnego barokowego ołtarza głównego. W prawym dolnym narożniku malowidła widoczna jest scena ukazująca pożar miasta, gaszony przez aniołów, oraz wizerunek św. Jakuba modlącego się do Trójcy Świętej za pośrednictwem Matki Bożej o ratunek dla Nysy.

  • Kaplica św. Jakuba z ołtarzem neogotyckim i fragmentem witraża z XIX wieku.

  • Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej z zachowanym sklepieniem sieciowym z około 1550 roku. Obraz Madonny Jasnogórskiej wykonany został z okazji Milenium chrztu Polski w 1966 roku.

  • Kaplica Bracka z kamiennym, polichromowanym, manierystycznym ołtarzem z 1612 roku, w którego centralnej części, w mandorli umieszczona jest rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, zaś w predelli przedstawione zostały sceny Zwiastowania Pokłonu Pasterzy. Na uwagę zasługuje także renesansowe zwieńczenie kraty z 1609 roku.

  • Kaplica Matki Bożej Szkapleżnej z XVI wieku – dobrze zachowana, prawie niezniszczona przez pożar z 1945 roku, ze sklepieniem sieciowym oraz witrażem z XIX wieku.

  • Kaplica Matki Boskiej Różańcowej z manierystycznym ołtarzem.

  • Kaplica św. Jana Chrzciciela z renesansowym zwieńczeniem kraty z 1585 roku.

  • Kaplica św. Krzyża.

  • Kaplica Ogrójcowa.

  • Kaplica świętych Apostołów Piotra i Pawła.

Pięć kaplic pełniących funkcję mauzoleów biskupów – Kaspra z Łagowa, Jakuba Salzy, Marcina Gertsmanna, Jana Sicza i Baltazara z Promnicy.

W Bazylice pochowano ośmiu biskupów wrocławskich – Wacława Piasta, Jana Sicza, Baltazara z Promnicy, Kaspra z Łagowa, Jakuba Salzę, Sebastiana Rostocka, Martina Gertsmanna i Pawła Alberta. Ponadto jest tu jeszcze złożone serce biskupa Fryderyka von Hessen. W świątyni znajduje się w związku z tym szczególnie bogaty i o wyjątkowej wartości zespół rzeźby nagrobnej z XV-XVIII wieku, obejmujący sarkofagi i epitafia nie tylko biskupów, ale także licznych innych duchownych oraz wielu rycerzy i mieszczan.

W obejściu prezbiterium zachowały się cztery barokowe konfesjonały.

Wyjątkowej wartości dziełami kowalstwa artystycznego są bogato dekorowane późnogotyckie, renesansowe, manierystyczne i barokowe, kute z żelaza kraty w bocznych kaplicach.

Pamiątkę po odwiedzeniu katedry przez Władysława IV Wazę - syna Zygmunta III Wazy, stanowi wbudowana we wnętrzu kościoła pamiątkowa tablica. Bywał u swojego wuja arcyksięcia Habsburga biskupa Karola Ludwika i jego następcy, swojego brata Karola Fedynarda Wazy. 

Drugą częścią naszego spotkania był przejazd do Otmuchowa, gdzie wraz z przewodnikiem zaproszono nas na spacer po mieście.

Otmuchów – to eden z najstarszych grodów kasztelańskich na śląsku. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1155 r., znajdował się wówczas (i aż do 1810 r.) w posiadaniu biskupstwa wrocławskiego. W XIV wieku otoczony murami. Niszczony wojnami tracił swe znaczenie na rzecz rozwijającej się w sąsiedztwie Nysy, ówczesnej stolicy księstwa biskupiego.

Powstanie herbu miasta datuje się na rok 1347. W herbie znajduje się otwarta brama miejska w kolorze białym na niebieskim polu. Od XIV wieku używana jako pieczęć miejska.

W czasie II wojny światowej w miejscowości Niemcy utworzyli jeden z obozów koncentracyjnych dla Polaków na Śląsku tzw. Polenglager 86.

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są:

  • układ urbanistyczny średniowiecznego założenia miasta ,

  • kościół par. pw. śś. Mikołaja i Franciszka Ksawerego, okazała barokowa budowla z l. 1690-1701 - z końca XVII w., wzniesiona na wzgórzu, na miejscu istniejącego dawniej kościoła, pełni obecnie funkcję kościoła parafialnego. W kościele tym, znajdują się cztery obrazy pędzla Michała Leopolda Willmanna, a także seria 38 fresków, które na zlecenie biskupa wrocławskiego Franciszka Ludwika wykonał Karol Dankwart, twórca m.in. prac w Kościele św. Anny w Krakowieczy na Jasnej Górze. Kościół jest siedzibą parafii,

  • kościół ewangelicki, z XIX w. ,

  • kaplica pw. Świętego Krzyża, ul. Krakowska, z XVIII w. ,

  • cmentarz parafialny, z XIX w.

  • kościół cmentarny pw. św. Anny, neogotycka budowla, pochodząca z drugiej połowy XIX wieku. W miejscu tym istniał od średniowiecza szpital miejski i kaplica pw. N. M. Panny, fundacji biskupów wrocławskich

  • kaplica, z poł. XIX w.

  • cmentarz żydowski, na terenie parku „Bażanciarnia”, z lat 1830-1935

  • zespół zamkowy, z XIII-XVIII w.-XIX w.:

    • zamek biskupi, wzniesiony prawdopodobnie w XIII w. na miejscu drewnianego grodu kasztelańskiego, sprzed 1155 roku, na szczycie górującego nad okolicą wzgórza. Dwukrotnie zniszczony w czasie wojen husyckichwojenw latach 1430 i 1443. W 1484 roku został przebudowany przez biskupa Rotha. W latach 1585-1596 przebudowano go ponownie w stylu renesansowym. Z tego okresu pochodzi m.in. zwieńczenie wieży zamkowej i sgraffitowe obramowan ie okien. W roku 1646 zamek został zajęty przez Szwedów. Na dziedzińcu zamkowym mieściły się zabudowania gospodarcze oraz kaplica zamkowa, znana z przekazów od 1470 roku. Według opisu z roku 1666 była to budowla kamienna, sklepiona o ceglastej posadzce i kryta dachówką. Na wieżyczce kapicy znajdował się zegar słoneczny. W centralnej części dziedzińca jest studnia, która przetrwała do dnia dzisiejszego. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów zamku są schody, zwane końskimi. Schody zostały wzniesione na polecenie biskupa Filipa von Sinzendorf, który w wyniku choroby poruszał się w lektyce. Rezydencja obejmowała także zamek dolny,

    • pałac - zamek dolny, zbudowany w latach 1706-1707 przez nyskiego architekta M. Kleina w stylu barokowym. Obecnie siedziba - budynek Urzędu Miasta i Gminy

    • studnia z obudową,

    • park,

  • fragmenty murów obronnych - miejskich, do naszych czasów zachowały się odcinki murów w różnych częściach miasta a także:

    • basteja w ścianach domu, ul. Cicha 2/3

    • wieża - brama „Wróbla”, z XV w., XVI w., zwana Bramą Nyską, gotycka, zwieńczona renesansową attyką, niegdyś miejskie więzienie,

  • ratusz, prawdopodobnie zbudowany został około 1538 roku - XVI w. w stylu renesansowym. Swój obecny wygląd zawdzięcza odbudowie w 1817 r. Fasadę ratusza zdobi późnorenesansowa dekoracja sgraffitowa. Na ścianach ratusza zachował się XVI-wieczny zegar słoneczny. Zegar ten często nazywa się "Zegarem Paracelsusa”, na cześć legendy, mało wiarygodnej, ale jakże romantycznej, według której ów słynny medyk miał zawitać do Otmuchowa podczas swoich podróży, i wybawić miasto od zarazy, ratusz wypisany z księgi rejestru

  • dom, ul. Krakowska 4, z połowy XIX w.

  • budynek gospodarczy, ul. Orkana 2, z połowy XVIII w.

  • domy, Rynek 2, 3, 4, z XVII-XVIII w.

  • domy, ul. Nyska- 2, 4, 6, 8, z XVII/XVIII w., XIX w.

Trzecia część to uroczyste spotkanie przy kawie i cieście upieczonym przez Panie z koła nyskiego Spotkanie otworzył i przywitał zaproszonych gości i emerytów kol. Tadeusz Śliwa. Minutą ciszy uczczono tych, którzy odeszli na wieczną służbę. Odznakę „Zasłużony dla ZEiRPRP” wręczono bryg. M. Jelonkowi - Komendantowi Powiatowemu PSP w Prudniku. Następnie zaproszonym gościom, prezesom kół, członkom ZW w Opolu oraz członkom Komisji Rewizyjnej ZW w Opolu zostały wręczone przez kol. Huberta Burczyka-sekretarza ZG pamiątkowe medale z okazji

20-lecia Związku Emerytów i Rencistów RP.

Życzenia dla emerytów i rencistów złożyli:

-st. bryg. Jerzy Paluch – w imieniu Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w Opolu

oraz przekazał i odczytał pisemne życzenia od

Pana Stanisława Rakoczego - Wiceministra Spraw Wewnętrznych,

- Pan Artur Banasiak

- Kol. Hubert Burczyk

a Kol. Tadeusz Śliwa poinformował o działalności w II półroczu 2014 roku.

Spotkanie odbyło się w miłej i koleżeńskiej atmosferze. Cała ekipa, która przygotowała nam to wspaniałe spotkanie spisała się na medal. Była to również okazja do wspomnień o latach minionej służby oraz naszych planach, marzeniach i oczekiwaniach.

tekst oraz zdjęcia przygotowała: kol. M. Kostrzewska oraz A. Połoszczański

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tak działają w Prudniku.

 

 

Wraz z kończącym się latem grupa emerytów i rencistów pożarnictwa z powiatu prudnickiego postanowiła wspólnie poznać ciekawą historią miasta, poprzez zwiedzanie ważniejszych obiektów zabytkowych Prudnika. Z zaproszenia skorzystała Pani Adela Baron, co uświetniło nasze spotkanie. Po zakończeniu zwiedzania zaplanowanej trasy udaliśmy się na wspólny obiad, w trakcie którego poruszono również zagadnienia związane z historią pożarnictwa na terenie powiatu prudnickiego.

W następną sobotę to jest 6 września br. ponownie spotkaliśmy się na terenie koła łowieckiego Nr 4 "Odyniec" w Lubrzy obwód Nr 96 Leśnictwo Kopalina. Uczestnicy spotkania integracyjnego między biesiadowaniem (śpiewaniem) przy akompaniamencie kol. Stanisława Synowczyńskiego rywalizowali w konkurencjach wbijania gwoździ oraz strzelania z wiatrówki do tarczy. Ponad 30 osobowa grupa uczestników spotkania w dobrych humorach wracała do domów, deklarując chęć ponownego spotkania się za rok.

Poniżej relacje zdjęciowe.

 

Licznik odwiedzin

1064142
Dziś
Wczoraj
Ten tydzień
Poprzedni tydzień
Ten miesiąc
Poprzedni miesiąc
Całkowity
465
1582
2047
431912
27615
38491
1064142